baner naurodziny.com.pl
Na stronie naurodziny.com.pl dotyczącej zagadnienia: Urodziny dla Twojej wygody, używane są ciasteczka. Jeżeli nie wyrażasz zgody - zmień konfigurację własnej przeglądarki WWW. Nasza Polityka Prywatności
Kliknij by ZAMKNĄĆ
URODZINY
Spis Treści:
zdjęcieportal 2015 porównanie aktualnyfotkaprzykładreferat urodzinyilustracja2017 2014 strona 2015

Urodziny dawniej

Chociaż w starożytności dziecku nie poświęcano tak wielkiej uwagi jak dziś, same narodziny uważano za boski akt stworzenia i łaskę. Ceniono je i świętowano, jako kontynuację życia i zapewnienie ciągłości rodu, a szczególną radością witano urodzenie syna, zwłaszcza pierworodnego. Wysoka śmiertelność niemowląt i lęk przed utratą zarówno sukcesora jak i jego matki doprowadziły do rozwoju wielu praktyk magicznych, doszukując się analogii i prawidłowości starano się przewidzieć i wpływać na przyszłość urodzonego, w różny sposób zabezpieczać go od zła, zapobiegać nieszczęściom. W dawnych kulturach wierzono, że wpływ na życie urodzonego ma pora doby i roku, układ gwiezdnych konstelacji w chwili narodzin człowiek określa jego charakter i przeznaczenie, a narodzinom towarzyszą siły nadprzyrodzone, których rodzaj może przesądzić o jego przyszłości. Zasięgano opinii wróżbitów i wyroczni, a na podstawie dokładnej daty urodzin sporządzano szczegółowe horoskopy. Z obawy przed złymi mocami i dla ochrony przed nimi starano się zabezpieczać zarówno podatnych na nie w tym dniu noworodka jak i solenizanta. Chronić ich miały dary ofiarne składane w urodziny bogom, obecność i życzenia życzliwych osób, talizmany i amulety odstraszające zło lub przynoszące szczęście. Wierzono też, że każdy ma swego opiekuńczego ducha, który od chwili urodzenia czuwa nad nim przez całe życie. Duchami opiekuńczymi starożytnych Rzymian były Geniusze, w przypadku kobiet przybierające postać Junony. Geniusz (łac. Genius, Genii - od gignere; poczynać życie) rodził się wraz z nowym życiem, wstępując w nie jako boski pierwiastek, symbol życia niematerialnego. W wierzeniach rzymskich każde życie, miejsce a nawet zjawisko miało swego geniusza. Geniusz ludzki, nazywany towarzyszem narodzin (natnatale comes) rodził się wraz z człowiekiem i razem z nim umierał. Geniusza czczono w dniu własnych urodzin, składając mu dary. Postać Geniusza występuje też w wierzeniach greckich, w mitologii nordyckiej jego odpowiednikiem jest Fylgia, w mitologii egipskiej Ka, w słowiańskiej Dola, w hinduizmie Benzaiten (Benten), a w chrześcijaństwie anioł stróż. Chrześcijaństwo początkowo nie akceptowało obchodzenia tego święta, odrzucając je jako barbarzyńskie święto miłości własnej. Potępiano pogański zwyczaj, obawiając się nieuzasadnionej sakralizacji wydarzeń i dopatrując w nim grzechu pychy i próżności. Według doktryny chrześcijaństwa, początkiem życia wiecznego jest śmierć, nie narodziny. Obchodzono więc rocznice śmierci, a urodziny zastępowano imieninami, czy dniem świętego patrona. Z czasem przenikanie się i asymilacja kultur sprawiły, że urodziny straciły charakter religijny nabierając wymiaru społecznego, zostały zaakceptowane i wpisały się do społecznych i rodzinnych tradycji.

poprzednia stronanastępna strona
Komentarze: forum wypowiedzi
W tym momencie nie ma komentarzy do artykułu o: "urodzin". Jeśli dodasz swój wpis, będziesz pierwszy!